Çocukluğumuzda dokuz kiremit, çelik çomak oynardık. Mahalle aralarında toplanır, kiremitleri dizer, top yerine çorap yumağıyla düşürmeye çalışırdık. Kırık çomağımız, uzun değneğimiz bize neşe verirdi. Bilirdik tat almasını. Sanki bütün duygularımızla mutluluğa ulaşırdık...
Çocukluktan itibaren insan okur,gezer,görür .Elde biriktirdiklerini de gelecek için sanki bir yerlerde bir hesabı var da dolduruyor hissine kapılır..
2002–2003 öğretim sezonuydu. Okulda işler iyi gidiyor. Bizde yeni seneyi karşılamanın mutluluğunu yaşıyorduk. Zamanla okuldaki öğrencilerden bazıları disiplin konusunda başımızı ağrıtır duruma gelmişti. Öğretmenler kurulunun gündem maddesi bu çocuklardı ve okuldan gönderilmesi şıkkı ağır basıyordu. İdareci olan bizler, bu işte bazı şeylerin eksik kaldığı, bir şeylerin daha yapılması gerektiğini düşünüyorduk. Ve sonuçta karara vardık...
Etrafımıza çoğu zaman bakar geçeriz. Farkına varmayız olup bitenlerin. Koşturan insanlar, doğan ve batan güneş, hastanede yatan hastalar, kaza geçiren yardıma muhtaç kazazedeler vs.. Hepsinde biz yokuzdur. Bizi henüz içine almamıştır olaylar, ne zaman dikkatle baksak bir anlam çıkartırız ve o olayların bizi de bir gün yakalayacağını düşünürüz. Yanı başımızda kredi kartı mağduru bir insan, yatalak ilgiye muhtaç bir yaşlı. Bütün bunlar bizim için bir fırsat olabilir, heybemizi iyiliklerle doldurma adına...
